geweten

Ik probeer doorgaans iemand te zijn die zo weinig mogelijk zegt. Ik probeer ook iemand te zijn die zegt wat ze denkt en doet wat ze zegt.

Soms mislukt dat dus flagrant. Dan denk ik niet lang genoeg na vooraleer ik begin te spreken en dan zeg ik dingen die ik eigenlijk helemaal niet kan waarmaken.

Zo beloofde ik tijdens mijn voorlaatste dag stage aan iemand dat ik nog eens zou terugkomen. Ik had een verhaal van Toon Tellegen voorgelezen en dat had haar zichtbaar diep geraakt. En dat had mij geraakt. En zo raken wij elkaar. Maar waarom zei ik dat ik zeker nog eens zou terugkomen? Ik wist dat het een moeilijke belofte was om waar te maken. Te zwijgen van hoe kwaad het mij kan maken, wanneer een iemand een woord niet naleeft.

langzaam, zo snel als zij konden

Vorige week begon mijn geweten dus te knagen. Ik herinnerde namelijk dat die mevrouw niet lang meer hier zou zijn. Na heel wat getwijfel ging ik gisteren met een klein hartje terug naar het ziekenhuis. De verpleegkundigen vertelden dat dit haar laatste dagen zijn. Dagen om afscheid te nemen. Ze was inderdaad omgeven door familieleden. Ik besliste om niet binnen te gaan, daarvoor kende ik haar niet goed genoeg.

Toch kalmeerde mijn geweten weer. Ja, ja, lesje geleerd.